اين مقاله مدعی آن است كه «نگرش تاريخی» و «روش مناسب»، قابل ملاحظه‌ترین و راه‌گشاترین ابزارها برای تبیین مسایل توسعه و توسعه‌نیافتگي است. در همين راستا با يك بررسی تطبيقی آراء چهار انديشمند بزرگ را برای درك مسایل بنيادی توسعه ملی مورد بررسي قرار داده است. يافته مهم اين پژوهش آن است كه وجه مشترك هر چهار نفر، بهره‌گيری از روش تحليل تاريخی و مادی-معيشتی است كه فراخور شرایط محيطی-زمانی و ذهنی آنها به كار گرفته شده كه قابليت‌ها و محدوديت‌های خاص خود را دارد و سپس يافته‌های كليدی آن متفكران برحسب مسايل خاص ايراني مورد نقد و ارزيابي قرار گرفته است. نتيجه‌گيری نهايی نويسنده اين است كه با لحاظ كردن شرايط ويژه ايران، ابزارهای تحليلی نهادگرايان از قابليت نسبی بيشتری برای تبیین مسایل توسعه برخوردار است.

دانلود مقاله